Dankbaar

Het is al even stil, hier, op de website. Er is ook zoveel gebeurd allemaal.
Normaal ben ik er niet zo van om te vertellen over de moeilijke dingen die ik meemaak in het leven. En eigenlijk is dat best vreemd. De moeilijke dingen maken mij immers tot wie ik ben, zijn een kern van mijn leven. Waarom alleen het leuks willen delen?

Fotomapje tijdens bruiloft 1

Op 16 oktober zijn Gert en ik getrouwd. Het was een fantastische, prachtige, bijzondere, geweldige dag. Heel cliché, het was de mooiste dag van mijn leven. Ik zal er nog heel vaak met heel veel plezier aan terugdenken.
Terugdenken aan al die mooie dingen. Aan de rit in de open koets, waarvan het best bijzonder was dat die kon doorgaan, gezien het weer van eerdere dagen. De rit was gezellig en speciaal, omdat ik de koetsier al zo lang ken.
Daarna de warme, bijzondere betrokkenheid van de ambtenaar van de burgerlijke stand, die zo goed wist te verwoorden waarom ik zo van Gert hou, en hij van mij. Wat is het bijzonder om te horen. Natuurlijk weet ik dat Gert van me houdt, maar zijn woorden van liefde raakten me in het diepst van mijn ziel. De speech van mijn lieve, trouwe vriendin, de muziek die we hadden uitgekozen, het lachen van zoveel mensen.
Na het burgerlijk huwelijk volgde de kerkelijke inzegening. Deze werd begeleid door een fantastisch gospelkoor, met lieve mensen die ik al heel lang ken maar al tijden niet meer gezien had. Zoveel passie, zoveel vreugde, zoveel emotie in hun muziek. En dan mijn eigen lied, wat ik zong voor Gert en waarvoor Ferry van Leeuwen mij kwam begeleiden op gitaar. Mijn zenuwen lieten zich precies genoeg bedwingen, en al haalde ik wat tekst door elkaar (ach, kleinigheidje blijf je houden, toch) ik zong door en maakte er wat moois van. Voor hem. Voor mijn Gert. Och wat ben ik toch gek op die man. Mijn man.

Ons nichtje, zo klein nog, zo lief. Ze had het al maanden over bloemetjes strooien en ringen geven. Ze vond het zo spannend maar ze deed het zo goed die dag. Mijn schoonouders, zo ontroerd, zo vereerd. Zo vol trots om hun zoon die daar zo stond te stralen. Ik heb geen kinderen, maar ik kan me voorstellen dat je als ouders soms de vraag aan elkaar stelt: zou het wel goed komen allemaal? Zou mijn kind wel het geluk weten te vinden? Het antwoord was een duidelijke ‘ja’ die dag. Gert en ik hebben elkaar gevonden. Meer geluk kunnen we niet wensen.

Fotomapje tijdens bruiloft 3

Ik weet nog goed het moment dat Gert en ik, met bruidsmeisje Anna, de kerk inliepen en ik mijn uiterste best moest doen om de tranen die ik voelde opkomen we te slikken. Er waren zoveel mensen. Zoveel lieve vrienden en kennissen die ons het allerbeste wensten. Die ons het geluk zo ontzettend gunnen, die zo blij voor ons zijn. Die speciaal voor ons vrij hadden genomen van hun werk en het halve land waren doorgereisd om bij onze bruiloft te zijn. Wat een ontzettend mooi, dankbaar moment. Een moment waar ik nog graag aan terug wil denken. Ik voelde me zo ongelooflijk dankbaar. Daar, in die kerk, met mijn man aan mijn zijde en al die lieve mensen om ons heen, besefte ik hoe rijk ik ben. Rijk, met een man die zielsveel van mij houd. Rijk met een vriendin die al ruim 9 jaar met me schrijft, rijk met mijn schoonouders die me vanaf het eerste moment dat ik ze leerde kennen het gevoel hebben gegeven dat ik welkom ben. Rijk met mensen die hun uiterste best hebben gedaan om deze dag onvergetelijk te maken. Van de voorganger van de kerk tot de bakker van de taart. En wat is het goed gelukt. En wat ben ik iedereen die er bij was intens dankbaar.

Er was nog een groep mensen die de dag onvergetelijk hebben gemaakt.
Dat was de groep mensen die besloot om niet te komen. Het heeft me veel verdriet gedaan dat er een groep mensen is die deze beslissing genomen heeft. Een groep mensen die besloten lijkt te hebben dat er overal ruzie om gemaakt kan worden. Die hun eigen belang voorop zetten, die niet bereid zijn om te denken in oplossingen, maar blijven denken in problemen. Die niet lijken te kunnen accepteren dat ik gegroeid ben. Dat ik veranderd ben, volwassen ben geworden en van meisje ben ontwikkeld naar vrouw. Het doet pijn. Heel veel pijn.
Maar ondanks die pijn weet ik, dat het mijn ontwikkeling niet tegenhouden mag. Dat ik moet worden, wie ik diep vanbinnen ben. Er zullen mensen zijn die de nieuwe Marloes niet kunnen accepteren, omdat ze niet langer kostte wat het kost het iedereen naar de zin wil maken. Omdat ze heeft geleerd dat het goed is om ook te kijken naar wat ze zelf wil. De één stimuleert me in die groei naar zelfstandigheid, komt naast me staan, houdt me bij de hand en begeleidt me naar een rustige, stabiele toekomst waarin ik volledig mezelf kan zijn. De ander wil die groei tegenhouden, vecht tegen elke vorm van verandering en maakt elke vorm van contact ingewikkeld. In plaats van me de hand te reiken, laten ze me dobberen.
Rondom de bruiloft ontstond er een soort van kuddegedrag. ‘Als zij niet komt, of hij niet, dan kom ik ook niet’.

Mijn eerste reactie was krampachtig proberen de mensen die ik zou gaan missen, vast te houden. Ik stak er bergen energie in, huilde er heel wat tranen om, maar het hielp niets. En dus was er maar één oplossing. Niet meer vasthouden. Loslaten. Verder kijken. Accepteren dat je als mens alleen invloed hebt op jezelf. Wat zeg ik? Nou dit: als mens heb je alleen invloed op jezelf. Knoop dat maar heel goed in je oren. Als je dat namelijk tegen jezelf zegt als mensen weer eens oneerlijk zijn, dan zal het je helpen. Je kan iemand niet veranderen. Je kan wel jezelf veranderen, of de manier waarop je met dingen omgaat. En dus ging ik dat doen.

Ik ging me focussen op wat er wel was. Wat was nu eigenlijk echt belangrijk? Dat mensen die het me zo moeilijk maken de laatste tijd, er die dag dan toch bij zouden zitten terwijl ze niet beseften hoeveel verdriet ze me hebben gedaan? Of was het belangrijk dat Gert er was. De liefde van mijn leven. Ja, daar ging het om. De rest was bijzaak.

Fotomapje tijdens bruiloft 2

En zo gingen we de dag in. Op het allerlaatste moment besloot er nog iemand niet te komen, die ik wel had verwacht. Maar wij konden het aan. Gert en ik, schouder aan schouder. Wij waren flexibel. Wij wisten: je hebt alleen invloed op jezelf. Wij gaan niet langer mensen krampachtig vasthouden die eigenlijk niet bij ons willen zijn. Wij laten los. Want datgene wat je loslaat en toch bij je blijft, dat zal nooit weg gaan. Wat?! Ja, echt. Datgene wat je loslaat en wat ondanks dat toch bij je blijft, dat zal nooit echt bij je weg gaan. Dat wil niet zeggen dat wij niet investeren in vriendschappen. Maar het wil wel zeggen dat wij niet meer alles doen wat mensen van ons verwachten. Of beter gezegd: dat ik dat doe. Want Gert was er toch al niet zo’n fan van als alles van één kant moest komen. Als mensen zeggen: als jij dit of dat niet doet, dan kom ik niet meer.

En dus lieten we los, en hielden ons vast aan elkaar. Dat hadden we nodig namelijk. Want o hemel wat is loslaten zwaar. Je kan heel veel kracht hebben om dingen vast te houden, maar je moet heel veel moed hebben om los te laten. Maar wat was het mooi om te zien wat er toen gebeurde. Er kwamen mensen uit alle hoeken van het land. Iedereen was blij, iedereen was trots op ons, iedereen deelde mee in onze vreugde. Ik hoorde het veel die dag en het deed me zo ongelooflijk goed: ‘Marloes, wat ben ik trots op jou.’ Voor even was er geen pijn en verdriet. Het was zoals een goede vriend van me zei: ‘er zijn mensen die ervoor gekozen hebben deze dag niet te willen meemaken. Laat het voor hen een groter gemis zijn, dan voor jou’. Zo was het maar net. Wij genoten met volle teugen. Er waren mensen die dat niet met ons wilden delen. Ze hebben wat gemist. Het was de mooiste dag van mijn leven. Ik was er bij. Jij ook? Of heb jij het gemist?

Fotomapje tijdens bruiloft 4

Onze bruiloft. 16 oktober 2015. Een dag om nooit, maar dan ook nooit meer te vergeten. Niet om wat er niet was, maar juist om wat er wel was, namelijk liefde. Alleen maar heel veel liefde.

Wil ik met deze blog zeggen dat ik kwaad ben op een groep mensen? Nee. Integendeel. Ik laat los. En dus laat ik ook mijn boosheid los, en mijn gemis. Ik maak het mooiste van het leven met dat wat ik heb. Ik weiger om te blijven hangen in dat wat ik mis. Wil dat dan zeggen dat ik niemand mis? Nee, dat niet. Natuurlijk mis ik mensen. Maar het leven gaat door en ik maak er wat moois van. Sommigen zullen dat bewonderen, anderen zullen dat verafschuwen. Waar het om gaat is dat ik tegen mezelf kan zeggen dat ik alles gedaan heb wat in mijn vermogen lag om in vrede met iedereen samen te leven, maar dat er mensen zijn die een andere keuze hebben gemaakt. Ik heb echter alleen invloed op mezelf. En dus ga ik verder.
Ben jij er bij?