Future Groep met bibberbenen

Soms is een tegenvaller voor de één, een meevaller voor de ander.
Na het stelen van onze zadels bleek het op zijn zachtst gezegd niet simpel om een zadel passend te krijgen voor Aerro. Het ene zadel vindt meneer te hard, van het andere vindt hij de kussens te breed en het derde schuift naar voren. De hardnekkige griep die de zadelmaker geveld heeft maakt het allemaal ontzettend onhandig en zorgt ervoor dat we al weken aan het prutsen zijn met bontjes, lapjes en handdoeken om het zadel op zijn plaats te houden.

Het gekke is dat Aerro er veel meer last van heeft als Gert op zijn rug zit, dan wanneer ik dat doe. Als ik met handdoek tussen het zadel en de schoft rij blijft het zadel prima liggen en loopt Aerro heerlijk ontspannen door zijn lijf. Gaat Gert er dan opzitten dan schuift het zadel na de eerste bocht naar voren en gaat Aerro op de rem staan. Meerdere uren hebben we geprobeerd om iets te verzinnen wat wél zou blijven liggen, maar helaas. Tot op heden hebben we nog niets gevonden.

IMG_5882

Gisteren stond er een training in Ermelo op het programma. Alle ruiters die 66% of meer hebben gescoord in een individuele proef maar niet in een kader zitten, komen in de Future Groep. Gert haalde in zijn individuele proef ruim 68% en werd daarmee uitgenodigd voor een training van bondscoach Joyce Heuitink in Ermelo. Met het zadel dat zo verschuift is het niet bepaald diervriendelijk om door te rijden, en we besloten daarom dat Gert pas weer op paard kan als het zadel past, hoe erg dit ook is.

Joyce was het meteen met ons eens, maar omdat Aerro bij mij gewoon super fijn loopt stelde ze voor dat ik zou komen lessen in plaats van Gert. Omdat ik Aerro altijd voor Gert los rijd zou ze ons daar mee kunnen helpen.
En dus gingen we gisteren op pad. Het was voor mij voor het eerst dat ik in zo’n grote hal reed. Mijn hoofd ging volledig in staking en vond het nodig om alles spannend te vinden. Al snel stond ik letterlijk met knikkende knieën naast een volledig ontspannen Aerro en moest ik mezelf even streng toespreken.

Joyce kon er gelukkig wel om lachen, om die bibberbenen van mij, en hielp me ontzettend goed om gefocust te blijven op het rijden in plaats van op mijn (oncontroleerbare) angst. Het halve uur vloog voorbij. Het zweet liep over mijn rug, mijn tong hing op mijn schoenen en het trillen van angst ging over in trillen van vermoeidheid. Aerro deed ontzettend goed zijn best en trok zich niets van mijn gebibber aan.

Het was een hele leuke, maar ook leerzame ervaring. Naast het rijden is het ook gewoon heel fijn om samen met Gert op pad te zijn en te merken dat we zoveel progressie maken met “ons Aerro”.
Vandaag ga ik nog maar eens kijken of we niet alsnog iets kunnen verzinnen waarmee het zadel op zijn plaats blijft liggen. Aankomende zaterdag staat er een wedstrijd in Genemuiden op het programma, en het zou toch erg jammer zijn als Gert er niet zou kunnen starten. Zelf start ik zaterdag voor de eerste keer een individuele test en dat betekend dat ik voor het eerst zal rijden in een 20 x 60 baan. Wordt vervolgd dus!