Onbetaalbaar

1507-23-3

Het is al weer bijna twee jaar geleden dat ik trouwde met de liefste, leukste, geduldigste man van de wereld. Mijn Gert. Wat vliegt de tijd!
Het was een bijzondere dag* vol hoogte en dieptepunten. Een dag met een hele duidelijke ‘ja’. Waar ik die dag nog dacht dat ik alleen ja zei tegen Gert, besef ik nu dat ik ja zei tegen een compleet nieuw leven. Ik zei ja tegen een schoonfamilie die me liefdevol opnam in hun harten. Ik zei ja tegen nieuwe kansen voor mezelf, nieuwe mogelijkheden en ontwikkelingen. Ik zei ja tegen mijn gevoel volgen, eigen keuzes durven maken en vooral autonoom zijn.  Ik keerde het verleden de rug toe, zette een dikke streep en begon opnieuw. In de liefde, met de liefste begon ik aan een mooie reis vol persoonlijke ontwikkeling en groei. Die groei werd niet door iedereen gewaardeerd maar ondanks dat voelde het goed. Het was nodig, ik moest worden wie ik diep van binnen was. De liefde speelde niet alleen op die dag maar op alle dagen die daarop volgde de grootst mogelijke rol.

Liefde is iets wat vermeerderd als je het deelt. Een kleine vijf maanden zijn we nu de trotse ouders van een dochtertje. Het is het mooiste wat me ooit is overkomen en ooit overkomen zal. Moeder worden. Het is zo’n gebeurtenis in je leven die je nooit meer los kan laten. De band met je kind is onbreekbaar. Je kan hem misschien in praktische zin wel verbreken als je dat zou willen (en waarom zou je dat willen?!) maar vergeten zal iemand zijn kind nooit. De liefde die je kan voelen voor je eigen kind is onbeschrijflijk. Ik heb er gewoon echt geen woorden voor. Al weken zoek ik er naar maar ik kan ze niet vinden. Geen woord is goed genoeg voor wat ik voel voor mijn gezin. Voor geen goud op de wereld zou ik ze ooit willen missen. Ik zou ze nergens voor willen ruilen, niet kunnen bedenken wat er meer waard zou zijn dan hun aanwezigheid.
In liefde wil je alleen maar geven en toch krijg je zo ongelooflijk veel terug. Daar vraag je niet om, het gebeurd gewoon. Ook dat is zo iets onbeschrijflijks. Als deze twee mensen alleen maar aanwezig zijn geven ze al genoeg. Daar hoeven ze verder niets voor te doen, ze hoeven er alleen te zijn. Of ze nu boos zijn, of verdrietig, eenzaam, bang of juist heel vrolijk en blij. Hun aanwezigheid is genoeg. Dit huis is van steen en beton, tot zij thuis komen. Dan is dit huis ineens een thuis. Dat is wat liefde doet.

Als je denkt aan arm en rijk dan denk je al snel aan geld. Ik heb geleerd dat iemand met veel geld heel arm kan zijn, en iemand zonder geld heel rijk. Mijn rijkdom nam vijf maanden geleden enorm toe met de geboorte van onze dochter. Al zou ik miljoenen op de bankrekening hebben gehad, dan nog had ik dit gevoel niet kunnen kopen. De liefde voor de mensen om je heen, daar kan je alleen maar op hopen. Je kan het alleen maar meemaken door ernaar op zoek te gaan en er naar te leven. Je eigen belangen opzij zetten voor de belangen van iemand anders, omdat je van iemand houdt. Als de liefde groot genoeg is gaat dat helemaal vanzelf, omdat de aanwezigheid meer waard is dan al het geld van de wereld. Liefde is iets geks. Liefde maakt alles mooier.
Liefde is niet te koop. Het is onbetaalbaar.

 

*zie deze blog