Respect en vrijheid

De samenleving veranderd. Steeds vaker worden er discussies gevoerd over onderwerpen waarvan velen niet eens wisten dat er een probleem was. Neem nu Zwarte Piet. Voor de één een symbool van een kinderfeest, voor de ander het symbool van slavernij.

Steeds vaker vraag ik me af of we als samenleving wel begrijpen wat vrijheid van meningsuiting inhoudt. Natuurlijk, iedereen heeft een mening en dat is prima. Dat we in een land wonen waarin iedereen voor zijn eigen mening uit mag komen is een groot goed. Wat me wel vaak opvalt is dat veel mensen denken dat vrijheid van meningsuiting betekend dat je alles zomaar kan roepen. Of schrijven op social media, want vooral dat lijkt een ware hype te zijn. Lekker anoniem, lekker achter je scherm en geen idee wie je kwetst.

De aanslagen in Parijs gingen ook over die vrijheid van meningsuiting. Afschuwelijk wat daar gebeurde. Er is geen enkel excuus om het vuur te openen op wie dan ook.
Toch vraag ik mij af waar de grens ligt bij het geven van je mening. Overal verscheen de tekst ‘Je suis Charlie’. Mensen veranderden hun profielfoto op facebook en gingen de straat op met borden. Dan vraag ik me toch even af: weet iedereen wel wat er gedrukt staat in dat blad? Nogmaals, het is een heel groot goed dat we mogen zeggen en schrijven wat we vinden. Het is goed dat er persvrijheid is en het is goed dat er een vrijheid van geloof geldt. Maar is het ook goed dat je spotprenten drukt waarvan je weet dat je er mensen mee kwetst? Is het goed om je mening te verkondigen terwijl je weet dat er mensen verdriet om zullen hebben? Is het goed om een hele geloofsgroep belachelijk te maken met tekeningen waarvan jij ze grappig vind? Ik vind van niet.
Ik vind dat er wel degelijk een grens is in onze vrijheid van meningsuiting.

Politici vliegen elkaar tegenwoordig in de haren met allerlei woorden die eerder nooit in Den Haag gesproken werden. De één beschuldigd de ander er zelfs van hetzelfde te doen als de terroristen die eerder die maand een slachtpartij aanrichten. Vrijheid van meningsuiting of respectloos?

Een ver van mijn bed show? Nou, vergeet het maar.
Deze week werd er in het Parool een ingezonden brief gepubliceerd. De gehele brief is hier te lezen.
Het artikel gaat over Jumping Amsterdam. Of beter gezegd: het welzijn van de paarden tijdens Jumping Amsterdam.

“Gert van den Hof doet in zijn ‘act’ hetzelfde. Het jonge, onbeleerde paard wordt in een voor hem uiterst benarde situatie gebracht. De goed getimede boodschap is telkens onverbiddelijk: doe wat je gevraagd wordt en angst, pijn of ongemak gaat weg. Het overlevingsinstinct van het paard zegt hem zich aan te passen.”

“Kundig? Mmm. Ethisch verantwoord? Nou, nee. Het lijkt me zonder meer duidelijk dat in deze rodeoact de geestelijke en lichamelijke integriteit van het dier ernstig geschonden wordt”…

…”De trainingsmethoden binnen de paardensport staan de laatste jaren ter discussie. Na het zadelmak maken volgt voor veel paarden nog een leven met zware, dagelijkse trainingen. Tijdens die trainingen vinden stevige correcties plaats met sporen, bit en zweep. ‘Doe wat je gevraagd wordt’ is steeds het motto. De paarden die door de zware selectie komen, verworden tot geperfectioneerde sportrobots, waar het publiek zich aan mag vergapen”…

…”Verbazingwekkend dat we dit allemaal voor zoete koek slikken. Ons inleven in dieren die net als wij pijn kunnen ervaren en emoties hebben, is kennelijk nog niet zo makkelijk.”

Is dit nou werkelijk nodig? Is het werkelijk nodig om een vakman zo door het slijk te halen? Het zal geen verassing zijn dat ik geen fan ben van de methode van Gert van den Hof. Betekend dit dat ik vind dat we hem publiekelijk aan de schandpaal moeten nagelen? Nee!
Is het respectvol om te schrijven dat paarden na het zadelmak maken, iets wat op verschillende manieren gebeurd en waar paarden echt niet per definitie een trauma aan over houden, een leven tegemoet gaan van angst en pijn?
Ik vind het ontzettend jammer dat de schrijfster van dit artikel niet schrijft in de ‘ik’ vorm. Want ze schrijft het nu alsof het de waarheid is, en niet een mening. En de vraag is wel degelijk of het wel de waarheid is die ze schrijft. Ook wij hebben sportpaarden en die hebben geen zwaar, triest leven.

Ik ken een aantal mensen die op Jumping Amsterdam hebben gereden. Ik durf er mijn beide handen voor in het vuur te steken dat er niemand bij zit die ’s ochtends opstaat met het idee zijn paard eens even het leven zuur te gaan maken. Volgens mij staat Gert van den Hof ook niet met dat idee op ’s ochtends. Als we dan toch een mening hebben over de manier waarop er met paarden wordt omgegaan, laten we dat dan doen met respect voor elkaar. Discussie voeren over het welzijn van paarden is altijd goed. Welzijn van paarden moet namelijk altijd voorop staan en waar er wat te verbeteren valt is dit altijd wenselijk. We weten allemaal dat er misstanden zijn in de paardensport die uit de wereld geholpen mogen worden.

Als we een dialoog willen aangaan moeten we dit soort artikelen niet willen hebben. In plaats van het openen van deuren, worden er nu deuren hard dichtgegooid omdat mensen beledigd en gekwetst worden. En dan heb ik het alleen nog maar over het artikel. Om over de reacties die geplaatst worden op social media nog maar te zwijgen. Daar lezen we dat er mensen zijn die vinden dat Gert aan de hoogste boom mag worden opgeknoopt. Weten die mensen wel wat ze schrijven? Dat ze het niet alleen op hun eigen scherm zien verschijnen, maar dat dit de wereld in gaat?

Iedereen heeft zijn mening. De één rijd zonder zadel, de ander met. De één laat zijn paard in 15 minuten zadelmak maken en de ander in drie maanden. Wil de eerste ruiter die zegt zijn paard zonder druk te trainen even opstaan? Wil de eerste ruiter die zegt nog nooit een fout te hebben gemaakt op het gebied van dierenwelzijn daar naast gaan staan?
Ik zal in elk geval niet zeggen dat ik nooit fouten heb gemaakt met mijn paard. Gelukkig waren er mensen om me heen die me op een respectvolle manier alternatieven leerden kennen en me niet meteen publiekelijk om de oren sloegen.
Zullen we dat zo houden in de wereld? Laten we wat zachter zijn tegen elkaar en onze vrijheid niet gebruiken om elkaar te kwetsen.