Trouwen lijkt op paardrijden

Paardrijden. Wat een fantastische sport. Samenwerken met je paard, het dier waar je zo gek mee bent. Er gaan ontzettend veel uren inzitten om te werken naar dat ene hoogtepunt, die belangrijke wedstrijd.

Uren ben je bezig met trainen. Dressuuroefening na dressuuroefening wordt tot in de puntjes geoefend en voorbereid. Ondertussen zorg je dat je paard zijn werk leuk blijft vinden door hem lekker op de wei te zetten, een bosritje aan te bieden en leuke dingen met hem te doen. De meeste vrienden zien je alleen op je hoogtepunt: in de wedstrijdring.
Ieder stukje leer is gepoetst, al het metaal glimt je tegemoet. Paard keurig gevlochten, zijn staart geborsteld en zijn voetjes spierwit. De ruiter in een jasje, de laarzen glimmen, de plastronspeld schitterd in het zonlicht. De mensen op de tribune houden hun adem in en genieten. Genieten van dat ene moment. Na zo’n zes minuten zit het er weer op.

Als ruiter weet je dat er veel meer bij komt kijken. Uren van trainen, van bloed, zweet en tranen. Je traint in de regen, in de kou, in de bloedhete zon, in een bak die op een zwembad lijkt of juist op de Sahara. Je hele leven bestaat uit je sport. En dat alles voor die zes minuten.

Ik ben erachter gekomen dat trouwen en paardrijden behoorlijk wat overeenkomsten hebben. Toen Gert en ik onze trouwdatum bepaalden en die nog ruim zes maanden voor ons lag, maakte ik me geen moment zorgen. Vier weken later bestaat ons leven zo ongeveer uit trouwen. De wereld lijkt veranderd in een grote winkel vol trouwartikelen. De social media helpen niet erg mee. Plots word ik bekogeld met advertenties die te maken hebben met een trouwpartij. Van een fotograaf tot bruidslingerie en van trouwauto’s tot bruidstaarten, alles komt voorbij. Plotseling zie ik ineens winkels die me nooit eerder waren opgevallen. Een winkel met ‘suikerwaren voor doop en bruiloft’ bijvoorbeeld, en een fotograaf die mooie reportages maakt. Voor een belachelijk hoog bedrag, dat dan weer wel.
Want mijn hemel, wat is een bruiloft duur. Voor een plastic poppetje van Suske en Wiske betaal je misschien een tientje, maar voor een plastic figuurtje van een bruidspaar voor boven op de taart vraagt men zonder schande gewoon zomaar 65 euro.

DSC_0529 (800x532)

Gewapend met mijn zusje als ceremoniemeester gaan we alle koopjes af. Nu zal je denken, Marloes had toch alleen een oudere zus? Klopt. Maar ze is nou eenmaal twee koppen kleiner als ik en daarom heet ze mijn zusje.
Ze mag dan klein zijn, ze is groots in creativiteit. Van bloemstukjes tot ‘Save-The-Date’ kaarten, ze heeft overal een betaalbaar alternatief voor dat wij nog veel leuker en origineler vinden dan alles wat er langs komt via de advertenties waar mijn Facebookpagina vol mee staat en mijn hoofd van overloopt.

Leven bestaat uit trouwen. Plotseling kom ik erachter dat zes maanden helemaal zo lang niet duren. De gastenlijst is niet compleet, er ontbreken nog adressen. We moeten ineens bedenken hoe onze dag eruit moet gaan zien en beslissingen nemen over dingen die onze gasten waarschijnlijk net zo veel op zullen vallen als onze gepoetste sporen. Ooit wel eens gehoord van een ringkussentje? Nee? Ik ook niet. Tot vandaag.
We moeten er één uitzoeken en zien na een half uur door de bomen het bos al niet meer. Alsof er ook maar één gast zal zijn die tijdens de dienst op zal staan en zal roepen: nou, wat hebben jullie toch een afgrijselijk ringkussentje!

En toch neem je alles serieus. Zoals je dat ook doet wanneer je die dressuurring in rijd. Je sporen zijn gewoon gepoetst, ook al weet je echt wel dat je geen punt minder zijn krijgen als je dat een keer over zal slaan, en zo gaat het ook met het ringkussentje. En de trouwkaarten. En de versieringen. En, en, en…

Wat een chaos. De keukentafel ligt vol met papieren, met foto’s, kaarten, half geschreven enveloppen en kladbriefjes. Hopelijk is dat zusje van mij iets beter in planningen maken en kan ze de orde wat handhaven. Dat er nog heel wat momenten zullen volgen waarin we, net als met het passen van de trouwjurk, de slappe lach zullen krijgen staat als een paal boven water. Dat ik nog een keer in paniek zal roepen dat het allemaal niet lukt, óók.

Als je dagen aan het voorbereiden bent voor een dressuurproef die in zes minuten voorbij is, dan is het vast ook niet zo gek dat het maanden duurt voor je een bruiloft hebt voorbereid waar je één dag over doet. Tot nu toe lijkt het gelukkig ook zo te zijn dat, net als met het rijden van de wedstrijd, de weg ernaartoe bijna net zo leuk is als het grote moment zelf.

Rustig aan… Adem in, adem uit. Nog vijfenhalve maand. Komt goed, tijd zat.
Ow hemel, nog vijfenhalve maand. We halen het nooit!!!

Hoe dan ook, wij hebben er zin in! En al zou Gert in zijn pyjama komen of trekt hij een boerenkiel aan: ik zou niet minder van hem houden!