Ups en downs

Soms heb je van die dagen dat het gewoon allemaal niet lukken wil. Zo’n dag had ik gisteren. En de dag daarvoor eigenlijk ook al. En de dag dáárvoor ook.

Gisterenmiddag baalde ik overal van. Van het feit dat de tandarts was geweest voor de paarden en Tessa slecht reageerde op de verdoving tot Nelson die weer eens puberstreken aan het uithalen was en een knoop in zijn oren had gelegd. Dinky werd omgedoopt tot Stinkie omdat ze zich niet liet vangen en ik had het koud. Héél koud.

20150212_113542
Ik reed, zoals afgesproken, Aerro los voor Gert en ging daarna langs de kant zitten. Dat het vroor maakte mijn humeur er op zijn zachtst gezegd niet beter van. Ondanks de lage temperatuur kwam het stoom me uit de oren.

Zodra Gert klaar was met rijden ging ik naar binnen. Ik was boos. Op alles en iedereen en nog het meest op mezelf. Waarom was ik nou boos?!
Ik plofte op de bank neer en trok de electrische deken over me heen. Ik zette hem op de hoogste stand en besloot met een rothumeur dat ik niets meer ging doen die avond.
Mijn lijf vond dat een prima plan. Mijn benen deden zeer, mijn linkerhand was al de hele dag volledig in staking en ik had hoofdpijn. Dat praatte het alleen niet goed dat ik mezelf niet van de bank afschopte om te gaan koken en dus moesten we het die avond doen met opgewarmde kippensoep (sorry Gert).

Ik ging vroeg naar bed, nog steeds met een rothumeur en een pijnlijk lijf. En zo stond ik vanmorgen ook weer op.
Tot ik mezelf vanmorgen toch maar eens even streng toesprak. ‘Oké, Loes. Dit gaat niet helpen. De dingen gaan echt niet veranderen als jij met een gezicht op onweer rond loopt’.
Het lukte me alleen niet om iets te gaan doen. Ik wilde wel maar mijn hoofd zat te vol.

Uiteindelijk besloot ik maar gewoon aan mijn volle hoofd toe te geven. Het leven gaat nou eenmaal met ups en downs, daar verander je niets aan. En als je dan ook nog een hoofd hebt dat volledig chaotisch wordt dan is het niet gek dat het even niet meer lukken wil.
Ik ging wandelen met Nelson. Even van het prachtige weer genieten. We maakten een geweldige wandeling in Helenaveen en genoten van elke meter. De stilte, de zon, de fluitende vogels, de rust. Door het bewegen werd mijn lichaam weer wat soepel en zakte de pijn. Nelson die met zijn vrolijke sprongen een lach op mijn gezicht toverde. Heerlijk.

IMG_2763